De beste albums van 2009

De beste albums van het jaar. Let's do this thing.

1. Yeah Yeah Yeahs – It's Blitz!
Na een 'lastige tweede' in 2006, het ondergewaardeerde Show Your Bones, besloten de Yeah Yeahs Yeahs het roer flink om te gooien. De gitaren moesten weg, synthesizers kwamen er grotendeels voor in de plaats. Zeker geen originele stap, maar het gaat uiteindelijk om de uitvoering. En die uitvoering is geweldig. De scheurende gitaren en het geschreeuw zijn verdwenen, dansvloer krakers en emotionele popsongs zijn ervoor in de plaats gekomen.
Beste tracks: Zero, Soft Shock, Hysteric

2. Manic Street Preachers - Journal For Plague Lovers
Een rauwe comeback met teksten van Richey Edwards, de gitarist die in 1995 van de aardbodem verdween. Op Journal For Plague Lovers hadden de Manic eindelijk weer energie en pit. Een authentiek eerbetoon aan een verloren vriend.
Beste tracks: Jackie Collins Existential Question Time, Me And Stephen Hawking, Virginia State Epileptic Colony

3. Passion Pit - Manners
Een debuut van een band met veel bloghype? Heel veel synthesizers? Als dat maar goed gaat. Dat ging het. Een album vol sterke ideeën en ontzettend aanstekelijke songs.
Beste tracks: Little Secrets, To Kingdom Come, Sleepyhead

4. Green Day – 21st Century Breakdown
De opvolger van één van de grootste albums van de jaren '00 ging bijna ten onder aan te grote ambities. Gelukkig is Bilie Joe Armstrong nog niet vergeten hoe je catchy pop punk anthems maakt.
21st Century Breakdown, ¡Viva La Gloria!, American Eulogy

5. The Cribs – Ignore The Ignorant
Het tempo is wat omlaag gegaan en het geluid is dankzij Johnny Marr breder, maar de gebroeders Jarman kunnen hun woede nog steeds verpakken in uitstekende nummers. Hoewel de band het in Engeland heel goed doet, blijven ze zwaar onderschat.
Beste tracks: We Were Aborted, Hari Kari, Nothing

6. The Pains Of Being Pure At Heart - The Pains Of Being Pure
At Heart
Laat je niet op het verkeerde been brengen door de ietwat pretentieuze naam; deze sympathieke band maakt gewoon heerlijk naïeve nummers met shoegaze invloeden. Ze gaan alleen maar beter worden.
Beste tracks: Come Saturday, Young Adult Friction, Everything With You

7. Franz Ferdinand – Tonight: Franz Ferdinand
Tonight kreeg lauwe reacties van sommige critic. Onterecht, want het is een sterke plaat met typische Franz Ferdinand momenten en leuke nieuwe truckjes. Tijd om hem opnieuw te ontdekken.
Beste tracks: Ulysses, Twilight Omens, Lucid Dreams

8. Metric - Fantasies
Emily Haines (Broken Social Scene) en haar band laten horen hoe je dat pop rock ding doet. De mooie refreintjes blijven maar komen op Fantasies.
Beste tracks: Help I'm Alive, Gimme Sympathy, Sick Muse

9. Fight Like Apes - And The Mystery Of The Golden Medallion
Een hilarisch feest.
Beste tracks: Jake Summers, Tie Me Up with Jackets, I'm Beginning To Think You Prefer Beverly Hills 90210 To Me

10. Lily Allen – It's Not Me, It's You
Lily is gegroeid. De scherpe teksten zijn gebleven, de liedjes zijn een stuk beter geworden.
Beste tracks: The Fear, 22, I Could Say

Eervolle vermeldingen:
Moss - Never Be Scared / Don't Be A Hero, La Roux - La Roux,
The xx - xx, Florence + The Machine - Lungs, The Joy Formidable - A Balloon Called Moaning, Arctic Monkeys - Humbug, Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix, The Temper Trap - Conditions

My Sister's Keeper

...is met afstand de beste film van 2009. Nee natuurlijk niet. Schrik maakte zijn ongenoegen hier al weleens kenbaar, hoewel zijn reactie misschien wat overdreven was. Van de week toch maar even gaan kijken en wat kan ik zeggen? De makers van My Sister's Keeper hadden een goed verhaal in handen: een ziek meisje dat kanker heeft, het zusje dat geboren moest worden als donorkind en een moeder die geen oog meer heeft voor de daadwerkelijke gevoelens en ideeën van d'r kinderen.
Het is gekunsteld sentiment, het mist diepgang en de muziek en voice-overs storen regelmatig. Wat dat betreft heeft Schrik geen woord te veel gezegd. En leren we de hoofdpersonages daadwerkelijk kennen? Niet echt. De makers hebben te weinig stelling durven nemen. Jammer dus. Hastalabasta. Die anderhalve ster is voor de moeite.

Santi!

Eigenlijk doe ik niet vaak aan concertverslagen. Verder dan 'ooooh man, het was me toch wat!' komt het meestal niet. Voor het optreden van SchrikLog favoriet Santigold in Paradiso heb ik een uitzondering gemaakt. M'n verslag van een heet avondje met een bijzondere dame is te checken bij Apply Some Pressure.

Exclusive SchrikLog Bonus content: vier sterren! Na de sprong: een heersende Diplo mix van Santigold track I'm A Lady. Lees meer...

Yeah Yeah Yeahs maken het waar

Review: Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz!

De Yeah Yeahs Yeahs waren nooit zo ruig als je misschien zou denken. Tuurlijk, Karen O, met gemak de meest charismatische frontvrouw ter wereld, ging op debuutalbum Fever To Tell soms los als een gestoorde idioot. Er stond alleen ook een track op die kan worden gezien als één van de mooiste liefdesliedjes van dit decennium. Het wonderlijke Maps wist de arty gitaarrock van de Yeahs zelfs naar een redelijk groot publiek te brengen.

Na een 'lastige tweede' in 2006 (het ondergewaardeerde Show Your Bones) besloten de bandleden het roer flink om te gooien. De gitaren moesten weg, synthesizers (en gitaren die als synthesizers klinken) kwamen er grotendeels voor in de plaats. Zeker geen originele stap. Franz Ferdinand deed het dit jaar ook, alleen iets minder rigoureus.
Het gaat echter om de uitvoering. En die uitvoering op It's Blitz! is motherfucking geweldig. Dit is een stap die O, gitarist/toetsenist Nick Zinner en drummer Brian Chase moesten maken. Het album bruist, knalt en leeft. De scheurende gitaren en het geschreeuw zijn verdwenen, dansvloer krakers en emotionele pop met elektronische invloeden zijn ervoor in de plaats gekomen. Lees meer...

De grote comeback van Mickey Rourke

Review: The Wrestler

Toen ik als klein jochie pro wrestling van de WWF (tegenwoordig WWE) ontdekte was ik zwaar onder de indruk van levende cartoonfiguren als Hulk Hogan en Macho Man Randy Savage die af en toe op Eurosport voorbij kwamen. Jaren laten begon ik het hele circus weer te volgen en werd duidelijk dat de deze rare wereld een ongelofelijke impact op worstelaars heeft; ze zijn bijna non-stop aan het touren, ze hebben vaak met (zware) blessures te maken en een gewoon leven zit er eigenlijk niet in.

Wrestlemania wordt elk jaar door miljoenen mensen bekeken en heeft van WWE een gigantisch bedrijf gemaakt. De sterren van de jaren 80 zijn echter de losers van nu. Bruce Springsteen vat het leven van
de hoofdpersoon uit The Wrestler, gevallen ster Randy 'The Ram' Robinson (Mickey Rourke in zijn veelbesproken comeback-rol), perfect samen met de zin "If you see me, I always leave with less than I had before." Lees meer...

Slumdog Millionaire imponeert

Review: Slumdog Millionaire

De redelijk onbekende acteurs, de deels vreemde taal die naast het engels gesproken wordt en het beperkte budget waarmee regisseur Danny Boyle (Trainspotting, 28 Days Later) zijn nieuwste creatie moest produceren, pleiten niet bepaald voor een prijzenregen gezien de winnaars uit het verleden. Toch is Slumdog Millionaire één van de grootste kanshebbers van de 81ste editie van de Academy Awards. Lees meer...

Transporter 3 weer meer van hetzelfde

Review: Transporter 3

Je koopt geen pornofilm omdat de dialogen van zo'n hoog intellectueel niveau zijn. En zo is het ook bij het gros van de actiefilms. De Transporter-reeks laat zich dan ook kenmerken door weinig diepzinnigheid, veel actie en een missie die volbracht moet worden door Frank Martin (Jason Statham). Lees meer...

Zack and Miri maakt hoge verwachtingen niet helemaal waar

Review: Zack and Miri Make a Porno

Ik ben fan van Kevin Smith, dat is geen geheim. De man heeft dankzij films als Chasing Amy, Dogma en Jay and Silent Bob Strike Back voor altijd mijn respect. Na het geslaagde Clerks 2 laat Smith de Jay en Bob wereld achter zich en probeert hij met Zack and Miri Make a Porno overduidelijk het grote Judd Apatow publiek te bereiken.

De film voelt nog steeds als een Kevin Smith productie, maar er zitten heel veel Apatow ingrediënten in. De hoofdrol van Seth Rogen (Zach) is slechts het begin. Ondanks de soms ontzettend grove humor heeft Smith veel emotie en menselijkheid in zijn script proberen te verwerken. Helaas werkt het allemaal niet zo goed. Lees meer...

Pacino en De Niro imponeren nauwelijks

Review: Righteous Kill

Robert De Niro en Al Pacino waren eigenlijk nog nooit samen zo uitgebreid op het witte doek te zien als in Righteous Kill. Ja, eenmaal in het in 1995 uitgebrachte Heat, maar dat was slechts een momentopname. Ook in The Godfather Part II zijn beide heren te bewonderen, maar ook niet samen. Misschien zijn de verwachtingen voor deze film daarom wel veel te hoog geweest.

Agenten Turk (De Niro) en Rooster (Pacino) zijn twee oudgedienden en maatjes voor het leven. Als duidelijk wordt dat er een seriemoordenaar actief is binnen het politiekorps, wijzen de beschuldigende vingers al snel richting Turk. Niet gek ook; bij het minste of geringste onrecht, schiet de rechercheur uit zijn slof. Bovendien blijkt Turk een band te hebben met alle slachtoffers en staat er een bekentenis op video. Lees meer...

Liefde en lust in Barcelona (en omstreken)

Review: Vicky Cristina Barcelona

Woody Allen is een productief baasje. De man schrijft en regisseert vrijwel elk jaar een nieuwe film. Dat kunnen niet altijd briljante relatiekomedies zijn, er zit er wel eens een minder geslaagde productie tussen. Gelukkig schiet Allen met Vicky Cristina Barcelona weer ouderwets raak. Dit komt mede door de prestaties van zijn uitstekende cast. Vooral Penélope Cruz steelt de show.

Het verhaal over een zwoele zomer van Vicky (Rebecca Hall) en Cristina (Scarlett Johansson) in Spanje heeft op zich niet veel om het lijf. Als ze aankomen staat Vicky op het punt te trouwen met een saaie yup en heeft Christina geen idee wat ze met haar leven wil doen. Lees meer...

De beste albums van 2008

Dit zijn de 10 beste albums van 2008 volgens SchrikLog. De Britten stelden teleur, de Amerikanen niet. Let's go.

1. The Gaslight Anthem – The '59 Sound
Deze winnaar had ik begin dit jaar echt niet kunnen voorspellen.
Vrijwel elk refrein op The '59 Sound is gedenkwaardig en moet hard meegeschreeuwd worden. The Gaslight Anthem verdient het om net zo groot te worden als held Bruce Springsteen.
Beste tracks: The '59 Sound, Old White Lincoln, The Patient Ferris Wheel

2. TV On The Radio – Dear Science
De favoriet van veel critici. Een gevarieerde plaat van een uitzonderlijk hoog niveau. Geen nummer is overbodig, iedere minuut is pakkend, mooi, dansbaar of ontroerend.
Beste tracks: Crying, Shout Me Out, DLZ

3. Vampire Weekend – Vampire Weekend
Dit veelbesproken album, gemaakt door een stel hoogopgeleide gasten uit New York, is gewoon catchy als een motherfucker. Het klinkt zelfs nu nog fris, ondanks het feit dat we de meeste songs voor de release in januari al lang hadden gehoord. Hét debuut van 2008.
Beste tracks: Oxford Comma, A-Punk, Cape Cod Kwassa Kwassa

4. The Hold Steady – Stay Positive
Het relatief snel uitgebrachte vervolg op Boys And Girls In America is minstens even goed als hun prachtige doorbraakplaat van vorig jaar. Stay Positive weet van begin ("Raise a toast to Saint Joe Strummer!") tot eind ("Sometimes actresses get slapped.") te boeien.
Beste tracks: Constructive Summer, Yeah Sapphire, Slapped Actress

5. Santogold – Santogold
Ze was A&R manager en schreef hitjes voor popsterren, maar nu staat Santi 'Santogold' White zelf in de spotlight. In januari stond ze bovenaan mijn lijst met artiesten om in de gaten te houden. Ze heeft de verwachtingen meer dan waargemaakt met een debuutplaat waarop pop, hip-hop, new wave en elektro op een indrukwekkende manier samenkomen.
Beste tracks: L.E.S. Artistes, Lights Out, I'm A Lady

6. The Killers – Day & Age
En dat is drie uit drie. De mannen van The Killers flikken het op Day & Age gewoon weer. De teksten slaan vaak nergens op, de (meeste) songs zijn wederom ijzersterk.
Beste tracks: Losing Touch, Human, Spaceman

7. Kings Of Leon – Only By The Night
Of: het album waarmee de Kings Of Leon het grote publiek voor zich wisten te winnen. Fans van het eerste uur waren niet allemaal tevreden, mij wisten ze met Only By The Night voor het eerst echt te overtuigen. Groots.
Beste tracks: Sex On Fire, Use Somebody, Manhattan

8. Bloc Party – Intimacy
Na het teleurstellende A Weekend In The City kwam Bloc Party terug met een enerverende, niet altijd even toegankelijke plaat. Intimacy is de revanche is van een band die weigert de makkelijke weg te kiezen.
Beste tracks: Ares, One Month Off, Talons

9. MGMT - Oracular Spectacular
Spannende psychedelische kwaliteitspop. Geen enkele band doet momenteel wat MGMT doet.
Beste tracks: Time To Pretend, Weekend Wars, Kids

10. Black Kids – Partie Traumatic
Een feest vol feel good pop. Partie Traumatic gaat eigenlijk alleen maar over vrouwen en seks. Niks mis mee, toch? De hype op de muziekblogs vorig jaar was gewoon terecht.
Beste tracks: Hit The Heartbreaks, I've Underestimated My Charm (Again), I'm Not Gonna Teach Your Boyfriend How to Dance with You

The Killers gooien alle registers open

Review: The Killers - Day & Age

Je kunt eigenlijk ook niet anders verwachten van een band die uit
Las Vegas komt. Woorden als 'ingetogen' en 'subtiel' kennen ze daar simpelweg niet. Op hun derde album gooien The Killers dan ook alle registers wagenwijd open. Day & Age bevat dansbare pop/rock, ongelofelijk aanstekelijke refreintjes, vreemde teksten, synthesizers en... saxofoons. Lees meer...

Quantum Of Solace: het laatste woord

Crew Review: Quantum Of Solace

Quantum Of Solace krijgt een speciale behandeling van SchrikLog; we gaan deze nieuwe James Bond namelijk met vier crewleden beoordelen. Tobias, Logfather, Schrik en HoneyBunny komen met hun keiharde oordeel over deze grote film. Lees meer...

Een moderne rockplaat vol knipogen naar het verleden

Review: The Gaslight Anthem - The '59 Sound

In vrijwel elke recensie van The '59 Sound, het tweede album van The Gaslight Anthem, wordt Bruce Springsteen genoemd. Dat is eigenlijk niet zo gek, want de heren van The Gaslight Anthem komen net als The Boss uit New Jersey. En ook zij maken rocksongs vol passie, gevoel en mooie Amerikaanse verhalen.

Gooi er een punkgeluid in de stijl van Against Me! en Social Distortion bij en je hebt een zeer geslaagd recept. The '59 Sound is een krachtige plaat geworden waar geen enkel matig nummer op te vinden is. Lees meer...

Blowen met Seth Rogen

Review: Pineapple Express

Dale Denton (Seth Rogen) is een luie gozer die zijn baan als deurwaarder prima vindt omdat hij dan genoeg tijd heeft om te blowen. Nadat hij bij zijn favoriete dealer Saul Silver (James Franco) is geweest en de exclusieve wiet Pineapple Express heeft gekocht, is hij echter getuige van een gruwelijke moord. Samen met dezelfde dealer moet hij op de vlucht voor de moordenaar en een corrupte politieagente. Lees meer...

AC/DC negeert alle trends op Black Ice

Review: AC/DC - Black Ice

AC/DC trekt zich niks aan van muzikale trends. Ze doen aan Rock 'N Roll, niets meer en zeker niets minder. Alleen al de titels op Black Ice, het 15e studioalbum van de Australische helden, zijn geweldig. Vier van de tracks hebben het woord 'rock' in de titel. Daarnaast weet je met Spoilin' For A Fight, Smash 'N Grab en Anything Goes precies waar je aan toe bent. Inderdaad, subtiliteit is nooit het sterkste punt geweest van AC/DC.

De riffs van eeuwige schooljongen Angus Young gaan er in als koek en de karakteristieke stem van Brian Johnson klinkt even rauw als in het verleden. Er is echt heel weinig veranderd sinds Back In Black (het op één na best verkocht album ooit) . Lees meer...