De grote comeback van Mickey Rourke

Review: The Wrestler

Toen ik als klein jochie pro wrestling van de WWF (tegenwoordig WWE) ontdekte was ik zwaar onder de indruk van levende cartoonfiguren als Hulk Hogan en Macho Man Randy Savage die af en toe op Eurosport voorbij kwamen. Jaren laten begon ik het hele circus weer te volgen en werd duidelijk dat de deze rare wereld een ongelofelijke impact op worstelaars heeft; ze zijn bijna non-stop aan het touren, ze hebben vaak met (zware) blessures te maken en een gewoon leven zit er eigenlijk niet in.

Wrestlemania wordt elk jaar door miljoenen mensen bekeken en heeft van WWE een gigantisch bedrijf gemaakt. De sterren van de jaren 80 zijn echter de losers van nu. Bruce Springsteen vat het leven van
de hoofdpersoon uit The Wrestler, gevallen ster Randy 'The Ram' Robinson (Mickey Rourke in zijn veelbesproken comeback-rol), perfect samen met de zin "If you see me, I always leave with less than I had before."

Na zijn hoogtijdagen is hij gewoon doorgegaan. Hij worstelt voor weinig geld in kleine gymzaaltjes, woont in een trailerpark en heeft geen contact met zijn enige dochter. The Wrestler gaat over de pogingen van Randy om z'n leven weer enigszins op de rails te krijgen. Maar kan dat als je niet weet hoe je een normaal leven moet lijden?

Het verhaal klinkt cliché, maar gelukkig is de film dat absoluut niet. Dit komt uiteraard mede dankzij de verpletterende acteerprestatie van Rourke. Daarnaast moet de rol van regisseur Darren Aronofsky (Reqieum For A Dream, The Fountain) in het geheel ook niet onderschat worden. Zijn stilistische keuzes zorgen voor een heftige, realistische ervaring; de camera loopt bijvoorbeeld vaak achter de hoofpersoon aan. Hiermee creëert Aronofsky een intieme sfeer die er voor zorgt dat je bijna automatisch met Randy mee gaat leven.

Dat Rourke perfect voor deze rol is hebben veel mensen al geschreven. Dat maakt het niet minder waar. De man geeft een ongeëvenaarde acteerprestatie die absoluut een Oscar had verdiend. Je hebt soms medelijden met Randy, maar hij is niet zielig.

Een one-man show is deze film echter niet. Daarvoor zijn de acteurs in de ondersteunde rollen te sterk. Vooral Marisa Tomei weet met haar rol als sympathieke stripper indruk te maken. En dat komt zeker niet alleen omdat ze best veel naaktscènes heeft. Evan Rachel Wood komt als boze dochter iets minder goed uit de verf. Dit komt vooral omdat haar karakter niet genoeg is uitgewerkt.

Andere minpuntjes (een gewelddadig gevecht halverwege bijvoorbeeld) halen de film uiteindelijk niet onderuit. The Wrestler weet op een ingetogen manier te overtuigen en soms zelfs te ontroeren. Als het scherm zwart wordt en Springsteen tijdens de aftiteling begint te zingen weet je dat je iets bijzonders hebt gezien.

Naam:			Persoonlijke info onthouden? Ja Nee
Email:
URL:
Reactie:		Emoticons / Textile
Om spam te voorkomen, moet deze vraag beantwoord worden. Hoeveel is 1+1?     (Register your username / Log in)
Kattebel: Ja, stuur mij email als iemand anders reageert. Verberg email: Ja, verberg mijn email-adres.
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.